Wiatr dął rozganiając wielkie, białe, piętrzące się chmury. Spoza nich wyłaniało się silne, letnie, rozgrzewające ziemię słońce. Woń dojrzewającego zboża i traw niosła się po okolicy kusząc wszystkich miłośników leniwego wypoczynku, aby wyszli na zewnątrz. Otakar siedział na zboczu wśród falujących trwa i przedziwnych form skalnych. Ostańce przez tysiące lat formowały się dzięki hulającemu wiatrowi i solidnym ulewom, które co jakiś czas nawiedzały tą krainę. To było dla niego najpiękniejsze miejsce na ziemi. Przychodził tu kiedy tylko chciał się odprężyć. Mimo iż bywał już na wielu dworach i widział wiele dalekich krain, to jednak nigdzie indziej nie czuł się tak dobrze jak tu. Jego szczęścia dopełniał złoty trunek stojący wśród falujących źdźbeł tuż obok niego.