Drugi raz tego wieczoru pojawiam się przy barze żeby przebiec wzrokiem całą ofertę piw. Idąc w jego stronę wpadam na genialny w swej prostocie pomysł "zrobię sobie pintowy wieczór". Zatem moją rozterkę przy barze ograniczyłem do 5-6 piw pinty dostępnych tego wieczoru w Sarmacji. przyglądnąłem się kontrom na butelkach i  podjąłem  decyzję, O! To-ma-ta IPA, czego mi trzeba! 

Piwa z serii AlterBeer a w szczególności Polski Chmiel zostały okrzyknięte etykietowym plagiatem z czym każdy, nawet średnio rozgarnięty piwosz się zgodzi. Nie zmienia to jednak faktu, że w tej serii ukazały się jeszcze cztery inne piwa, którym bezpośrednio plagiatu zarzucić nie można (co najwyżej mocno widoczną inspirację etykietami AleBrowaru). Jakiś czas temu na warsztat trafił Rubi Lager i okazał się przyzwoitą propozycją. Dzisiaj w szkle ląduje kolejny produkt z tej serii czyli Koźle Bydlę Pszeniczne. Kupując to piwo zastanawiałem się czy Sulimar już kiedyś warzył pszenicznego koźlaka i wychodzi na to, że chyba nie (a jak tak to mnie uświadomcie), a to by oznaczało, że piwo jest nowym dziełem browaru.

Na zakończenie czeskiego tygodnia w Lidlu zachowałem piwo, które miało w swoim opisie marketingowym kilka wyróżniających je wyrażeń: "mocno chmielone", "kompozycja nut leśnych, żywicznych i różanych", "goryczka kończy się długiem taninowym finiszem". Brzmi to wszystko obiecująco, więc moje oczekiwania wobec tego piwa są dość duże, ale w granicach rozsądku, bo piwo kosztowało zaledwie 2 złote i 49 groszy.

Ktoś mógłby zapytać "jaki jest sens recenzowania jasnego pełnego, skoro wszyscy doskonale znają jego smak i są już tym wręcz znudzeni?". Według mnie, wbrew pozorom nie jest tak, że każde jasne pełne smakuje tak samo. Może po prostu kupując puszkę/butelkę jasnego pełnego przestajemy się zastanawiać nad tym jak ono smakuje, bo wydaje nam się że dobrze je znamy ? Oczywiście różnice z reguły nie są duże, ale wystarczy że browary chmielą inaczej i już da się tą różnicę odczuć. 

Dzisiaj opowiem wam jak to jest przygarnąć kocour'a do domu. Otóż błąkał się zapewne biedaczyna po świecie ze 2 miesiące, na to wskazywała data na jego obroży. Zawędrował w tym czasie do sklepu Koneser w Krakowie przy Placu Inwalidów. Tam go wypatrzyłem, stał samotnie, przestraszony pośród (Brew)Dog'ów i Kormoranów. Zaniosłem go do domu i włożyłem do kojca. Kiedy ochłonął i jego temperatura spadła do odpowiedniej wyjąłem go żeby mu się lepiej przyjrzeć.

Jak może smakować dobrze znane, pite wielokrotnie piwo po dłuższej przerwie, w czasie której eksperymentowało się z różnymi, bardziej lub mniej wyrafinowanymi stylami piwa? Postanowiłem to sprawdzić. Od tygodnia w lodówce czeka na swoją kolej Cornelius Pszeniczny, wczoraj wreszcie się doczekał.

Samuel Smith's to browar którego wcześniej nie znałem, nie ma się z resztą czemu dziwić, do tej pory nie zagłębiałem się jakoś specjalnie w zakamarki brytyjkiego browarnictwa. Zatem można powiedzieć, że wybór Taddy Porter'a był czystym przypadkiem. Natomiast powody wyboru piwa w stylu angielskiego porteru były jak najbardziej przemyślane. Rzecz działa się na Żywieckich Birofiliach. Zmęczony mdłym smakiem piw wędzonych (nie prędko wrócę po pozycję w tym stylu) chciałem wyjść z festiwalu z dobrym ziołowo-korzennym posmakiem w ustach. Jak wiadomo angielskie chmiele dają takie odczucie, to też udałem się w stronę białych namiotów z napisem "porter". Mój wzrok przyciągnęła stojąca w lodówce butelka Samuela Smith'a ze złoconą szyjką. Szybkie sprawdzenie stylu tego piwa i już 200 ml przelewa się do mojego kufelka.